De Vleugelhoorn op het eerste Mannenfestival in België

 

De Vleugelhoorn heeft ook input geleverd aan het eerste Mannenfestival in België, dat 7 t/m 9 september plaatsvond in De Kluis in Sint-Joris Weert. Jeroen deed er o.a. een Schelpenritueel, was mede-hoeder van het Water, leidde samen met Arjan De Wildeman Krachtdans en onze Jules was er ook bij.

Donderdagavond 6 september leidde Yves en zijn Vuurteam een zweethut voor de organisatoren, vrijwilligers en workshopgevers.
Het was de ideale start van een fantastisch weekend. Er was direct verbinding en er werd een goede basis gelegd om de deelnemers de volgende morgen met een open hart te ontvangen.

In totaal waren er 135 Mannen van België en Nederland.
Super dat steeds meer Mannen in contact komen met Mannenwerk. Het is immers broodnodig dat meer Mannen meer in hun innerlijke leiding komen.

Onze Mannencirkel was goed vertegenwoordigd met 10-tal Mannen, waaronder René en Jeroen.
Ook ‘ons’ houten Mannenbeeld Jules was van de partij. Hij stond onder de boom op de Stilteplek. Jules verbindt Mannen, blijkbaar reist ‘ie graag van Man tot Man. Nu is hij terug naar Nederland, waar hij ook vóór het festival was, wel bij een andere Man.

Ik (Jeroen) heb twee workshops gegeven en ondersteunde ‘Native’ Carlos bij het hoeden van het Water.

Geen Haka maar wel de Wildeman Krachtdans

Uit respect voor de Maori’s hebben we geen Haka gedanst, maar wel een Nederlandstalige Wildeman Krachtdans, waarbij we ons lieten inspireren door de Haka en de Maori-cultuur maar onze eigen roots als startpunt namen. Arjan, de initiator van het Wildeman festival in Nederland en met wie ik samen deze workshop gaf, vond een bijzondere bomencirkel in het bos. Op deze prachtige plek in de natuur leerden Arjan en ik aan een 20-tal mannen de dans aan en maakten we contact met de voorouders.  Ik deelde mijn ervaringen van de Maori’s. Arjan vertelde hoe de dans naar hem toe kwam en legde een link naar het verhaal van de Wildeman. HI!

Zondagmorgen initieerde ik een Schelpenritueel waarin de kracht van de Schelp/spiraal centraal staat… op dezelfde magische plek in het bos. In het midden van de bomencirkel stond een oude eik, waarnaar alle andere bomen overhelden alsof ze groeiden naar de kracht van die prachtige oerboom. Deze eik was het middenpunt van een grote spiraal, gevormd door een heel reeks schelpen. Het lopen van de spiraal was een hele afstand en zorgde voor vertraging… niet evident in onze flitsende maatschappij, maar zo broodnodig. Eenmaal je meer slak wordt en de vertraging ingaat maak je anders contact met jezelf en de prachtige natuur in het bos…. En dan komt de wijsheid van de natuur naar jou of de slak die zegt ‘Ga traag en laat een spoor achter’. De vertraging zorgde voor heling op verschillende vlakken…

Meer dan voldaan en meer dan moe ging ik naar huis.

En had het volgende inzicht: Waarom zijn er geen Watermannen?  Er zijn wel Vuurmannen…
Is de tijd rijp om in het Aquarius tijdperk vorm te geven aan het concept Waterman… ook als respect voor het element Water?

AHO!
Jeroen

PS:
Dit Mannenfestival kwam aan bod in de media, zo in de Standaard. Lees hieronder het artikel

 

Artikel, letterlijk overgenomen.
Geschreven door redacteur Peter Vantyghem:

“ONDERGEDOMPELD IN DE HELING VAN HET MANNENFESTIVAL

Hoe mannen bij elkaar wel kwetsbaar durven te zijn

Op het eerste Mannenfestival, dat het voorbije weekend plaatsvond in de bossen rond Leuven, konden mannen brullen, huilen, elkaar omarmen en plezier maken. Een verslag van twee dagen herbronning en veel vragen. ‘Er ontbreekt iets in mijn mannelijkheid dat niet naar buiten kan komen.’

VAN ONZE REDACTEUR PETER VANTYGHEM

ST-JORIS WEERT    Een van de eerste dingen die ik ontdek op het Mannenfestival, is dat mannen bang zijn van veel zaken. Bang dat ze gefaald hebben, dat ze faken, dat ze verlaten zullen worden, dat ze hun kinderen niet genoeg geven. En zo bang om zich kwetsbaar op te stellen. Hier zitten we dus, met 130 witte mannen in een bos rond Leuven, waar we onze kwetsuren wél mogen tonen. ‘Dank voor de moed om hier te zijn’, zegt een van de organisatoren al meteen. Het voelt vreemd aan.

Er zijn workshops, sharing circles, vuurgroepen, veggiemaaltijden, een taikobos en een stilteplek, allemaal verbonden door de zachte bospaden van het Meerdaalwoud. Hier gaan we drie dagen lang de ‘innerlijke leiding’ in ieder van ons aanwakkeren. We gaan naar elkaar grommen als dieren, elkaar omarmen als geliefden, naar elkaar luisteren als zielsverwanten en met elkaar mediteren in volstrekte stilte. We gaan lief en leed met elkaar delen, en dat is iets waar mannen niet goed in zijn.

‘Ik ben hier omdat ik als man wil doen wat ik graag doe’, fluistert Wesley, een van de jongste deelnemers me toe wanneer hij in een dubbele cirkel tegenover mij, een van de oudsten, komt te staan. We kijken diep in elkaars ogen, om elkaar te leren voelen, zoals coach Erik uitlegt. Meer dan een jaar werkten hij en vijf anderen om dit ge­beuren, geïnspireerd op het Nederlandse Wilde­manfestival, op te zetten. De opkomst is, naar de normen van dit soort healing-weekends, een succes.

Transformatie

Wie zijn de mannen die hier, vanuit heel Vlaanderen en ook uit Nederland, samenkomen? Ik bots op Karel die, op de grens van zijn pensioen, komt zoeken naar inspiratie voor die overgang. Piet, een bijna-veertiger, vertelt me dat ‘er iets ontbreekt, iets dat niet naar buiten kan komen’. Hij hoopt het hier te vinden. Moeilijk zal dat niet zijn. Tientallen mannen geven aan dat hun mannelijke kant in de echte wereld niet naar buiten kan komen. En ik leer: ‘mannelijk’ is niet hetzelfde als ‘macho’.

Transformatiecoach Dennis (53) lijkt zich goed te voelen in zijn mannelijkheid. Op een open plek in het bos legt hij ons, een splintergroepje van vijftien mannen, uit hoe we kunnen veranderen. Daarvoor heeft hij veel theorieën samengebald tot vier eenvoudige vragen over de overgang van willen naar doen. We proberen. Een man wil zijn relatie opgeven, maar voelt zich dan niet loyaal. Iemand wil altijd vooral de anderen helpen. Dennis is onverbiddelijk. Is dat voor jou genezend? Behulpzaam? Verlossend? Niet? Dan is het bullshit!

Is het de lucht, de bomen? Of komt het omdat mannen het niet gewoon zijn hun diepe emoties te outen waar andere mannen bij zijn? Bij Dennis zie ik drie mannen al na een paar minuten vertellen heftig naar adem snakken, huilen, zelfs het bos inlopen. Een grote, sterke man, wiens zoon ADHD en asperger heeft en nu opgenomen is, snikt moeizaam: ‘Ik heb gefaald als vader’. ‘Je kan niet meer geven dan je hebt’, vindt Dennis. De groep steunt vanuit een diepe band: ahow!

 

Herbronning

Mannenfestivals zijn niet nieuw. Ze bestaan al tientallen jaren en maken deel uit van wat ‘mannenwerk’ genoemd wordt. Het Mannenfestival en het Wildemanfestival halen hun inspiratie in grote mate uit de bestseller Iron John (1990) van de Amerikaanse dichter Robert Bly, over het rijpen van een jongen tot man met de hulp van een ‘wildeman’. Het is de basistekst van de ­Mythopëtische Mannenbeweging, die steunt op de psychologie van Jung en diverse mythologieën en zelfvoedende herbronning in kleine kring verkiest boven socio­politiek engagement.

Dat laatste houdt sommige mannen erg bezig, leer ik. Terwijl de meesten de eerste avond met een sjamaan zingen of leren hun faalangst in de ogen te kijken, vergaderen vijftien van hen over de buitenwereld. Daar komen mannen, zeker in de nasleep van #MeToo, als niet bijster gezond naar voor. ‘Mannenwerk wordt er belachelijk gemaakt’, klinkt het. ‘Het wordt stereotiep ingevuld (‘huilers’) of politiek (‘extreem rechts’).’ Zo’n stereotypering is niet productief voor de dialoog tussen mannen en vrouwen vandaag.

 

Achillespees

Dat is de achillespees van het mannenwerk: er is gebrek aan overleg, eendracht en open communicatie. In de buitenwereld maakt de internationale politiek zich om diverse redenen ernstige zorgen over het geweld en de slechte schoolprestaties van te veel mannen, maar daar leiden de vrouwen, die via het feminisme decennialang ervaring opbouwden, de discussie. Ik hoor machteloze vragen. Hoe interesse opwekken voor ons werk? Waarom kennen we elkaar niet? Wat is onze focus? En vooral: willen ze de ‘zachte isolatie’ van hun grassroots-aanpak wel opgeven?

Hier zitten we dus, met 130 witte mannen in een bos rond Leuven, waar we onze kwetsuren wél mogen tonen. ‘Dank voor de moed om hier te zijn’, zegt een van de organisatoren. Vreemd

Zaterdagochtend. Vuurmeester Yves nodigt me uit in zijn temazcal, een ‘huis van hitte’. Zweethutten zijn, zoals ook een paar Afrikaanse beelden, een Keltisch zwaard en het Heilig Vuur in een ‘Sacred Space’, belangrijke symbolen op het festival. Naar buiten toe komen ze over als multi-etnische spielerei, maar ‘ze voeden ons denken over de essentie van mannelijkheid’, zegt Joris (48). ‘Een zwaard staat niet voor wild geweld, maar voor daadkracht’. Dus keer ik een uur later met veertig naakte mannen terug naar de schoot van Moeder Aarde, voel ik de vulkanische stenen uit de Ardennen – ‘welkom voorouders’ – branden op mijn huid en worden mijn zintuigen met veel kruiden, water en aarde geopend om de dag ten volle te beleven.

Festivals associëren we gemakkelijk met een dagje uit, lekker eten en drinken, de roes van alcohol en de prikkels van flirten. Maar een Mannenfestival is, net als een Vrouwenfestival, werken om te veranderen, zonder een druppel alcohol. Het is een ­microcosmos waarin je ervaringen opdoet en woorden spreekt die je erbuiten niet kende. Met een jonge man letterlijk buikgevoel opdoen is prettig, in een kleine ruimte andere mannen beroeren en masseren is ­taboedoorbrekend. Weer borrelen emoties op. ‘Ik verdien dit niet’, bekent een man verward maar openlijk, nadat hij door een hem vreemde, maar lieve man gemasseerd is.

Kunnen mannen, die vaak als ‘emotioneel onbeholpen, onmachtig en eenzaam’ worden geduid, onder elkaar meer zichzelf zijn? Na #MeToo werd hard geroepen dat mannen heropgevoed en getraind moeten worden om hun patriarchale conditionering te doorbreken. Sommigen vinden dat ze daarom maar best in de voetsporen van de veel beter getrainde vrouwen kunnen stappen. Maar hier willen mannen, voor ze in dat verhaal meestappen, eerst zichzelf aanvullen, corrigeren, verbeteren. Op hun manier.

 

Vuurtapijt

Ik stap rustig door het vuurtapijt, want ‘mijn innerlijke leiding’ vertelt me dat rennen, of springen, net zo min als aarzelen de juiste weg is

Het is zaterdagnacht en ik sta voor een vuurtapijt van ruim zes meter lang. Er is een ritueel aan voorafgegaan, waarbij windrichtingen, de elementen en de drie werelden werden aangeroepen en we hebben een enorme houtstapel zien vuurvatten en metershoog oplaaien. Vuur is wat mannen verbindt en bezielt, is de overtuiging. De vuurcoach legt uit: ‘Door het vuur lopen doe je niet om iets te bewijzen, maar om in jezelf te kijken. Het is een symbool voor wat je tegenkomt in je leven. Daarom is “nee” ook een optie, die uit je lijf komt en evenveel respect verdient.’

Die hele rituele omkadering duw ik naar achter, want het is dat vuur dat uitnodigt, zoals het dat al mijn hele leven doet. Ik stap er rustig doorheen, want ‘mijn innerlijke leiding’ vertelt me dat rennen of springen, evenmin als aarzelen, de juiste weg is. En ik rijd, met brandende voeten, weg uit het donkere Mannenwoud, waar iedereen intussen in tenten ligt om zondag alweer vanaf 6 uur aan de yoga te gaan. Is er iets veranderd? Misschien. Ik ben doodmoe, maar zit vol indrukken en gedachten, over mannen die niet bang maar wel authentiek willen zijn en dat graag zouden tonen.”

Link naar het artikel: http://www.standaard.be/cnt/dmf20180909_03725975?utm_source=standaard&utm_medium=social&utm_campaign=send-to-a-friend